CZUJĘ, ŻE TO MÓJ CZAS. NIE CHCĘ STAĆ W CIENIU INNYCH

Niepozorna, ale żywioł.

Od początku swoich dni byłam – albo i jestem – niebanalna. Niewielka, zwana przez dziadków „Gapiokiem”, bo moja maleńka postać z kruczoczarnymi włosami już wtedy wyróżniała się dużymi, równie czarnymi, ciekawymi świata oczami.
Dziarsko maszerowałam wśród równych sobie: kaczek i gęsi. Odkrywałam siebie razem ze światem.

Najstarsza z rodzeństwa, prawa ręka rodziców, a zwłaszcza mamy. Szybko uczyłam się, jak sobie radzić i co to znaczy być odpowiedzialną. Wtedy też „urodziłam się” dla innych – dla słabszych, dla bliskich i dalszych, dla tych w potrzebie.
Niestety, zapominałam o sobie i swoich potrzebach… nawet nie pamiętam, czy je miałam.

W życiu zawodowym wciąż odkrywam nowe obszary z pasją i ogromną ciekawością, a co najważniejsze – z intuicją i wyczuciem pedagogicznym. Nieustannie szukam sposobów, by wspierać, towarzyszyć, być obok tych, którzy mi zaufali.

Szczerość, prostolinijność i przemożna chęć pomagania dzieciom i ich rodzinom w zderzeniu z biurokratyczną polską rzeczywistością nieraz nadwerężały moje siły.
Buntowniczy, niespokojny duch we mnie przyspieszył – zainwestował w rozwój merytoryczny, ale też osobisty.

Rak piersi – bo taki „klaps” dostałam – dał mi siłę, bym odrodziła się ponownie.
Jeszcze mocniejsza. Silniejsza. Pełna energii, marzeń, z głową pełną pomysłów i kotów.

Zaakceptowałam moją przygodę z rakiem. To musiało się wydarzyć, żebym odkryła siebie na nowo – zobaczyła, ukochała małą dziewczynkę Anetkę i dorosłą, nową Anetę.
Proces zdrowienia ułożyłam sobie krok po kroku – częściowo z pomocą medycyny konwencjonalnej, ale w dużej mierze… na własnych zasadach.

Jeszcze w trakcie zdrowienia pojawił się pomysł, który dziś realizuję. Przeprowadzka do Warszawy, przejęcie projektów, którymi mogę zarządzać, pozycja zawodowa w wieku, w którym niektórzy już odcinają kupony…
I plany na stworzenie czegoś własnego. Na własnych warunkach.

Czuję, że to mój czas. Nie chcę stać w cieniu innych.