MOJA DEPRESJA MIAŁA CZERWONE USTA I SZEROKI UŚMIECH

Zawsze znajdzie się argument, by trwać z czymś, co ci nie służy. Nigdy nie będzie odpowiedniego momentu (szczególnie będąc odpowiedzialną mamą tak małych dzieci!), by powiedzieć STOP. Przemoc psychiczna to też przemoc, często niewidoczna dla otoczenia, a tak dotkliwa, że rany psychiczne goją się dłużej, znacznie dłużej, niż rany fizyczne.

Swoją historią chcę pokazać kobietom, że również wykształcona, ładna i „ogarnięta” kobieta może mieć depresję, która nie zawsze (stereotypowo) polega na tym, że leżymy w ciemnym pokoju w łóżku, płaczemy godzinami albo nie mamy siły z niego wstać. Moja depresja miała ogromny uśmiech na ustach, była wielozadaniowa – z poczucia obowiązku czy odpowiedzialności za dzieci. Moja depresja na spotkaniach z klientami była zawsze ładnie ubrana, przygotowana, świetnie się kamuflowała pod czerwoną szminką.

Podczas gdy moje ciało dawało mi jasne komunikaty m.in. poprzez chroniczny brak snu, spadek koncentracji i uwagi, wypadki drogowe, stłuczki, napady paniki, frustrację, brak wiary we własne kompetencje, zaburzenia równowagi czy mowy. To ja, jako ta „silna” i „obowiązkowa” kobieta, nie zwracałam na nie uwagi, bo chciałam być jak dawniej – „najlepszą wersją siebie”, najlepiej sprzed ciąż.

Wiadomo, nie zawsze jest łatwo. Prawdziwym szczęściem dla mnie jest komfort psychiczny i zdrowie, uśmiechające się dzieci. I nie oddam go za żadne pieniądze.

Postanowiłam, że pomimo tego, co przeszłam, moja historia będzie miała „happy end”, bo wierzę w jej głębszy sens. Wspieram kobiety, które przechodzą zmianę. Prowadzę warsztaty dla kobiet, które potrzebują wsparcia i odbudowy poczucia własnej wartości, spojrzenia na siebie łagodniej, bez tego wewnętrznego krytyka i krytycyzmu. Chcę pokazać, że się da, pomimo wielu trudności. I nie trzeba być zawsze „grzeczną dziewczynką” – wręcz przeciwnie – trzeba walczyć o siebie (i o dzieci).

Stąd pomysł na projekt Kobiety na warsztat