STAŁAM SIĘ SILNIEJSZA I ODKRYŁAM SWOJĄ MISJĘ

Dwa razy straciłam dziecko – stałam się silniejsza i odkryłam swoją misję

Gdy wychodziłam za mąż, miałam w głowie konkretny plan na życie. Chciałam, by przed trzydziestką nasza rodzina liczyła trójkę dzieci. Wydawało się to całkiem realne, miałam jeszcze cztery lata. Ale jak to mówią: człowiek planuje, Pan Bóg się uśmiecha.

W 2020 roku świat stanął na głowie. Pandemia zmieniła wszystko: rytm codzienności, dostępność opieki zdrowotnej, poczucie bezpieczeństwa. W maju zobaczyłam na teście dwie kreski. Ogromna radość: byliśmy już rodzicami dwójki dzieci, a ja czułam, że mój plan właśnie się spełnia. 

Gdy poronisz, zostajesz sama

Na jednej z wizyt usłyszałam od lekarza: „serce przestało bić”. Bez słowa „przykro mi”, bez wyjaśnień. Tylko diagnoza: poronienie chybione. I skierowanie do szpitala.

Zdecydowałam, że nie chcę łyżeczkowania. Wiedziałam, że nie zawsze jest konieczne. Chciałam poczekać, aż organizm sam się oczyści. Było to trudne i bolesne. Mimo licznych krwotoków, trzymałam się swojej decyzji. Pewnego dnia, podczas krótkiego wyjazdu do Opola, sytuacja wymknęła się spod kontroli. Krwotok w kolejce po lody zakończył się wezwaniem karetki.

Trafiłam do szpitala. Dowiedziałam się, że zabieg wykonywany jest tylko w razie konieczności. Poczułam, że mogę zaufać. W tym czasie dużo się modliłam. Czułam Bożą obecność. Dzięki wierze to przetrwałam. 

Tylko jedna osoba okazała serce

W całym tym doświadczeniu najbardziej zapadła mi w pamięć salowa. To ona zauważyła moje emocje, zainteresowała się moją sytuacją, porozmawiała z lekarzem. Dzięki niej mogłam szybciej wrócić do domu. Mój syn tak bardzo za mną tęsknił, że przestał jeść.

Zorganizowaliśmy pogrzeb. Dla mnie był to rytuał zamknięcia – symboliczne pożegnanie z kimś, kto dla świata być może nie istniał, ale dla mnie znaczył wszystko.

Wtedy pojawiło się we mnie pragnienie, by mówić o tym głośno. O tym, co się naprawdę czuje. O żałobie, potrzebie godności i empatii w cierpieniu.

Druga strata – inna lekcja, inna twarz

Dwa lata później znów zobaczyłam dwie kreski. Miałam już troje dzieci. Czułam się silniejsza, bardziej świadoma.

Na jednej z wizyt lekarz potwierdził, że ciąża rozwija się prawidłowo. Ale kilka dni później usłyszałam słowa, których żadna kobieta nie chce usłyszeć: „serce nie bije”. Tym razem dowiedziałam się, że dziecko miało poważne wady rozwojowe.

Zdecydowałam się na hospitalizację. Choć początkowo spotkałam się z brakiem zrozumienia, jedna z lekarek – ginekolożka – okazała serce. Dzięki niej zostałam przyjęta na oddział.

Zabrałam ze sobą laptopa, by pracować. Gdy pojawił się silny krwotok, poczułam, że to wszystko się powtarza. Tym razem były przy mnie były empatyczne pielęgniarki, które mnie wspierały.

Lekarka nie naciskała. Rozmawiała spokojnie. Powiedziała tylko jedno zdanie, które zostanie ze mną na zawsze:
„Możesz się wykrwawić. Twoja rodzina może Cię stracić. Jesteś im potrzebna żywa i zdrowa.” Zgodziłam się na zabieg. Była to dobra decyzja. Okazało się, że organizm nie był w stanie sam się oczyścić.

Dwie straty – dwa przebudzenia

Po pierwszym poronieniu towarzyszył mi ból. Po drugim zrozumiałam, że empatia uzdrawia. Każde z tych doświadczeń wiele mnie nauczyło. Stałam się silniejsza, dojrzalsza, bardziej uważna na siebie i innych.

Po urodzeniu czwartego dziecka wiedziałam już, jak chcę realizować swoją misję. Tak powstał portal E-dzieciaki, na którym dzielę się doświadczeniami z macierzyństwa, pracy i życia. Piszę też o tematach tabu, takich jak poronienie. Wiem, że milczenie rani.

Co chcę Ci dziś powiedzieć?

Po pierwszym poronieniu usłyszałam od bliskiej osoby, że to moja wina. Nie pozwoliłam sobie tego wmówić. Ty też postaw granicę.

Chcę Ci powiedzieć, że poronione dzieci powinny być przez Ciebie uznane. Masz prawo do przeżycia żałoby po swojemu. Nie jesteś sama, jest nas wiele. Jeśli masz w sobie siłę, mów o tym głośno. Twoje świadectwo może komuś pomóc.