SZTUKA ŻYCIA

Jest taka dziewczyna – Anetta z Gubina, co dzieciństwo i młodość w ogrodach nad Nysą Łużycką spędziła, gdzie w swym domu rodzinnym, wśród jabłoni, czereśni i grusz bawiła. I choć malarstwo Jana Matejki ukochała, rysowała, malowała, do szkół plastycznych aplikowała, to nie dana jej była szkoła artystyczna.

W gubińskim Technikum Odzieżowym szyć się uczyła. Fartuszki i inne ciuszki tworzyła. Na studia wychowania przedszkolnego w Zielonej Górze aplikowała, gdzie metodykę edukacji plastycznej pokochała. Po pięciu latach pracę magisterską o manifestacji lęków u dzieci napisała i obroniła. Dalej w Miejskim Przedszkolu, w Gubinie pracowała, gdzie grupę dzieci prowadziła. W uczelni wyższej im. T. K., w Zielonej Górze przez wiele lat pracowała. Studentów do pracy w we wczesnej edukacji przygotowywała. Pracę doktorską pisała i po ośmiu latach w UAM w Poznaniu obroniła. Wiele artykułów i książek kilka o dziecku i nauczycielu wczesnej edukacji napisała. Liczne konferencje i seminaria organizowała. Pracowała z oddaniem i pasją. Pedagogikę przedszkolną z dumą firmowała, i serce swe jej oddała. Razem z mężem Zbigniewem dwie córeczki, gwiazdki z nieba, z miłością wychowywała. Kierownikiem Studiów Podyplomowych Edukacja Przedszkolna i Wczesnoszkolna, w Uniwersytecie Zielonogórskim, przez 11 edycji była. Lecz pewnego dnia jej to odebrano, i opuścić swoją Alma Mater musiała. A potem straciła ukochaną siostrę bliźniaczkę, a następnie swoją mamę. I cierpiała jej dusza, jak bardzo, tylko ona wie. Ciało jej posłuszeństwa odmówiło, i nastąpił moment znaczący, zwrotny w życiu jej. Ciało i duszę swoją leczyła. W ciszy zew kreacji artystycznej usłyszała. Malowała, farby na płótna rozlewała, emocje bólu, żalu i gniewu wylewała. Gabinet swój naukowy, na studio malarskie przeorganizowała. I podniosła się, jak Feniks z popiołów, dziewczyna ta. Z trudnych doświadczeń swych trampolinę do sukcesu uczyniła. Teraz mieszka w Kiełpinie wśród róż, gdzie ogród kreacji swej Duszy La Rosa ma i już!!!