Moje życie nigdy nie było łatwe, od dziecka po dzień dzisiejszy.. Wycofana, nieśmiała, nie lubiana, która miała i ma głowę pełną marzeń..
Od lat toczę nie równa walkę z zaburzeniem depresyjno-lekowym, zespołem stresu pourazowego… Gwałt, nieudane małżeństwo, przemoc fizyczną, psychiczna, ekonomiczna, strata rodziców, siostrzenicy, odwrócenie się przyjaciół, znajomych, zamknięcie się w domu, izolacja.
Każdy dzień to walka, każdy świt to małe zwycięstwo.
Kilka lat temu zostałam napadnięta i bardzo to przeżyłam. W tej chwili mam pięćdziesiąt dwa lata, wszystko co wydarzyło się w moim życiu zmieniło mnie i odcisnęło ogromne piętno.
Nie potrafię już zaufać, zamknęłam się w swoim małym świecie, praktycznie nie wychodzę z domu, robię to gdy muszę wyjść do lekarza, urzędu, na psychoterapię, co często kończy się atakami paniki.
Unikam ludzi, znajomych, są dni gdy mam tak bardzo dość, że chce już przejść na drugą stronę mostu.
Gdy przychodzI kryzys słucham muzyki, która chociaż na trochę zagłusza źle myśli, pozwala zapomnieć na ułamek sekundy o bólu i cierpieniu.
Chciałabym chociaż raz usłyszeć kocham, jesteśmy z Tobą, akceptujemy Cię taką jaka jesteś.
Co chciałabym przekazać innym kobietom? Walczcie o siebie, o marzenia, o swoje życie. Wasze życie w waszych rękach, stańcie i stawcie opór. Dopóki walczycie, jesteście zwyciężczyniami.
Asiu! Bardzo dziękuję za opisanie zdarzeń z Twojego życia, które niestety są bliskie bardzo wielu osobom. Nie każda z tych osób potrafi jednak podzielić się nimi na zewnątrz. Bądź silna! Życzę Ci dużo wytrwałości i dobrej dla Ciebie samodyscypliny❤️