Jestem nieuleczalnym pracoholikiem. Nawet, gdy nie pracuję, to i tak pracuję. Zawsze jest coś do napisania, przeczytania, odsłuchania, nagrania. Jednak, gdy już odpoczywam, to pochłaniam książki o tematyce wojennej, słucham głośnej muzyki i przygotowuję słodkości, choć nie zawsze nadają się na Instagram i mam zakaz eksperymentowania przed Świętami. Kocham Warszawę, Paryż i Maderę. Uwielbiam duże, tętniące życiem miasta z nowoczesną, wysoką zabudową i do nich uciekam, gdy mam gorszy czas w swoim życiu. Jestem niezależną i samodzielną kobietą (mam nawet własną, niedostępną dla innych skrzynkę narzędziową) oraz niepokorną żoną, dla której kanapki też są obiadem.
Życie nie jest sprawiedliwe, każdy ma inny start i trzeba sobie z tym radzić. Dla każdego słowo „szczęście” oznacza zupełnie coś innego i najważniejsze jest określenie własnych priorytetów. Zawsze znajdą się osoby, które będą Ci mówić, jak masz żyć. Możesz się dostosować, spełniać oczekiwania innych i często nawet na tym zyskiwać. Ja jednak wybrałam i nadal wybieram własne, choć trudniejsze i wyboiste drogi. Jestem asertywną indywidualistką, choć płacę za to czasem wysoką cenę. Nikt nie staje się specjalistą z dnia na dzień. To lata nauki, podnoszenia kwalifikacji, ciągłego zdobywania informacji i poszukiwania rozwiązań. To branie odpowiedzialności za swoje działania, ale także umiejętność przyznania się do błędu lub niewiedzy.
Całe życie zawodowe, pracuję z ludźmi i dla ludzi, choć moja introwertyczna natura potrafi się zbuntować i domaga się przebywania tylko z samą sobą, taka przewrotność, ironia losu.
Moja praca zawodowa to zbieg szczęśliwych przypadków. Miałam niewielką wiedzę z zakresu systemów ISO, gdy zostałam zaproszona na szkolenie z systemu zarządzania jakością ISO 9001:2008. Tak rozpoczęła się moja przygoda z systemami zarządzania ISO. Pracowałam w administracji kliniki leczenia niepłodności, gdy pojawił się wakat w laboratorium. Ponieważ „byłam pod ręką” i posiadałam wykształcenie biologiczne, wzięłam udział w rekrutacji wewnętrznej i tak związałam się z embriologią. Studia prawnicze były dorosłą i świadomą decyzją. Szukałam kierunku, który pozwoli mi, połączyć w pracy magisterskiej, tematykę praw człowieka i leczenie niepłodności. Tak zostałam magistrem prawa.
Określenie celu i dążenie do jego realizacji, stanowi dla mnie siłę napędową i nie pozwala mi się zatrzymywać. Małe, krótkoterminowe wyzwania, przynoszą szybki zastrzyk energii, ale długoterminowe plany wymagają cierpliwości i pokory, a z tym bywa różnie. Gdy pojawia się zwątpienie i rezygnacja, szybko przypominam sobie, co czeka na mnie na mecie i o co walczę, często sama ze sobą.
Na co dzień zajmuję się zarządzaniem jakością w ochronie zdrowia, bezpieczeństwem i prawami pacjenta. Sukcesywnie podnosiłam swoje kwalifikacje, zdobywając uprawnienia auditorów wewnętrznych różnych systemów ISO, pełnomocnika ISO 9001:2015, a także wizytatora akredytacyjnego POZ. Projekt embrioprawnik.pl, skierowany do osób dotkniętych niepłodnością, stanowi zaś dodatkową działalność i jest spełnieniem moich marzeń o dzieleniu się wiedzą oraz budowaniu prawnej świadomości pacjentek i pacjentów.
Moja droga zawodowa stanowi szereg następujących po sobie zdarzeń, trudno mówić o przełomowych momentach. W laboratorium embriologicznym przeszłam całą ścieżkę rozwoju od technika laboratoryjnego do starszego embriologa. Praca w jakości, to udział w kolejnych szkoleniach, zdawanie kolejnych egzaminów i uzyskiwanie kolejnych uprawnień. Najważniejsze dla mnie wydarzenia, to pozytywny wynik egzaminu i uzyskanie certyfikatu embriologa klinicznego ESHRE oraz zaliczenie wszystkich etapów rekrutacyjnych i wpis na listę wizytatorów akredytacyjnych POZ. Szalonym pomysłem było rozpoczęcie studiów prawniczych (oryginalny prezent na 40. urodziny), które ukończyłam z wyróżnieniem i nagrodą za najlepszą pracę magisterską i to jest dla mnie bezcenne osiągnięcie.
Trafiają do mnie kobiety, które są w trakcie leczenia niepłodności lub planują procedury medycznie wspomaganej prokreacji, ale mają wiele pytań i wątpliwości. Rozmawiam także z osobami, których związek, małżeństwo rozpadło się w trakcie leczenia i trzeba zdecydować, co dalej.
Buduję relacje oparte na zaufaniu i wiarygodności. Wiele razy słyszałam, że jestem sprawiedliwym i bezstronnym auditorem, że na moich szkoleniach i wystąpieniach nikt nie zasypia, że chętnie dzielę się wiedzą. Nie pozostawiam pytań bez odpowiedzi i zawsze można liczyć na moje wsparcie.
Największym błędem jest utrata nadziei i myślenie, że już nic nie da się zrobić, nic nie da się poprawić, nic nie da się zmienić. Oczernianie, obwinianie samej siebie i umniejszanie własnej inteligencji, czy wiedzy tylko po to, aby ktoś inny poczuł się ważniejszy i niezastąpiony. Rezygnacja z działania i walki o swoje szczęście.
Każda osoba, która przeglądając stronę embrioprawnik.pl lub obserwując moje media społecznościowe, znajdzie odpowiedzi na nurtujące ją pytania, stanowi potwierdzenie, że moja praca ma sens. Zaproszenie do przygotowania wypowiedzi dla OKO.press, a tym samym przedstawienia stanowiska prawnika i embriologa w omawianej sprawie, a także wszelkie interakcje z odbiorcami moich social mediów dają mi motywację do dalszego działania.
Z każdej strony otacza nas dezinformacja i wątpliwej jakości doradcy.
Każda inicjatywa, która umożliwia korzystanie z wiedzy i doświadczenia ekspertów oraz specjalistów z danej dziedziny, podnosi świadomość odbiorców i daje im siłę do działania, podejmowania walki o swoje prawa.
Chciałabym, aby mówienie o prawach człowieka, w tym prawach pacjenta, prawach kobiet, mężczyzn, dzieci nie wzbudzało tylu negatywnych emocji. Chciałabym, aby osoby, które korzystają naturalnie z przysługujących mi praw lub znajdują się w sytuacji, mieszkają w miejscu, gdzie nikt im tych praw nie ogranicza, nie odbiera, popierały działania tych, którzy każdego dnia muszą o swoje prawa walczyć. Przestrzeganie praw kobiet, nie jest tożsame z atakowaniem mężczyzn i odbieraniem im ich swobód. Egzekwowanie praw pacjenta, nie jest skierowane przeciwko pracownikom ochrony zdrowia. Dbanie i domaganie się praw dzieci, nie umniejsza roli rodziców.
Moje plany zawodowe, tak jak marzenia, zawsze zostawiam w prywatnej strefie, z ograniczonym dostępem.
Regularne pogłębianie wiedzy, zdobywanie nowych doświadczeń, poszerzanie horyzontów, podnoszenie kwalifikacji, nauka języków obcych dają kobiecie niezależność i sprawczość. Kobieta nie może się zatrzymać i powiedzieć: wystarczy mi to, co mam, jakoś to będzie. Nieszczęśliwe sytuacje, wypadki, choroby, utrata pracy, zdrada przychodzą bez zapowiedzi. Otwartość i gotowość na zmiany sprawiają, że kobieta poradzi sobie sama lub bez poczucia wstydu, czy winy skorzysta z pomocy i wsparcia z zewnątrz. Świadomość i samodzielność finansowa sprawiają, że nic i nikt nie jest w stanie pokonać kobiety, nawet jeśli chwilowo będzie bardzo źle.
